بشنو از ني

باد
به نوازش گیسوان من بیا

پاک کن اشکهای بی گناهم را

بردار آن کوله بار سنگین غم را

شانه هایم را به فغان آورده است.

باد

صدای گریه های دردآلودم را

در گلوگاه های سرد کوهساران

فریاد کن

آنجا که هیچ کس جز خدا نخواهد شنید

باد

ببر با خود

بی وفایی های روزگار را

بی مهری دلهای سنگین را

که هیچ خورشیدی گرمشان نمی کند

تکتم

ای ماه کنعانی من آن دل که بُردی باز ده
مرغ دلم را از فقس پرواز ده، پرواز ده
ای اختر تابنده ام، ای کوکب پاينده ام
يا نور افشان بر دلم، يا دل که بردی باز ده
از قول من با او بگو، ای برده از خاطر مرا
يا پای بنه بر ديده ام، يا دل که بردی باز ده

You can transform your world in an instant by the way you
Choose to see it. You can change problems into
Opportunities, anxiety into enthusiasm, and despair into
Determination.

می توان با تغییر نگرش، دنیای خود را به گونه ای دیگر ساخت.   می توان مشکلات را به فرصت ها ، تشویش را به اشتیاق و نومیدی را به اراده تبدیل کرد. 
 
The quality of what you see depends on the perspective from
Which you see it. And that perspective is entirely up to
You.

چگونگی آنچه می بینید بستگی به چشم اندازی دارد که به آن می نگرید و چنین چشم اندازی کاملاً بستگی به شما دارد.
 
Instead of reacting again and again to the chaotic ups and
Downs of circumstance, you have a more powerful choice. You
Can choose to live from a constant and unassailable
Perspective of love.
 

به جای اینکه دستخوش تغییرات مداوم شرایط شوید، می توانید انتخاب قدرتمندانه تری داشته باشید. می توانید بدون هیچ تردیدی همواره از منظر عشق به مسائل بنگرید.

Instead of fighting against most of what happens, you can
Choose to be lifted higher by all that happens. From a
Perspective of love you'll see the positive possibilities in
Every situation.

 بجای درگیری با آنچه که اغلب روی می دهد، می توانید با هر پیشامدی بالاتر بروید. اگر از منظر عشق بنگرید ، در هر موقعیتی قادر به دیدن امکانات مثبت خواهید بود.

The way to live from love is to be completely and wholly
Honest with yourself. In the pure truth of who you are and
What you sincerely value, is the limitless power of that
Love.

برای عاشقانه زیستن باید کاملا با خود صادق باشید. در این حقیقت محض که شما که هستید و تا چه اندازه ارزشمندید، قدرت بی انتهای عشق نهفته است.
 
Allow you to be truly you. And let the power of love color
Your world.

خود واقعی تان باشید  و اجازه دهید که قدرت عشق دنیای شما را رنگی تازه بخشد.  

منبع : اینترنت

مهربانی را بیاموزیم


فرصت آیینه‌ها در پشت در مانده‌ست
روشنی را می‌شود در خانه مهمان کرد
می‌شود در عصر آهن آشناتر شد
سایبان از بید مجنون،
روشنی از عشق
می‌شود جشنی فراهم کرد
می‌شود در معنی یک گل شناور شد
 
مهربانی را بیاموزیم
موسم نیلوفران در پشت در مانده‌ست
موسم نیلوفران یعنی که باران هست
یعنی یک نفر آبی‌ست
موسم نیلوفران یعنی
یک نفر می‌آید از آنسوی
دلتنگی
 

می‌شود برخاست در باران
دست در دست نجیب مهربانی     
می‌شود در کوچه‌های شهر جاری شد
می‌شود با فرصت آیینه‌ها آمیخت
 با نگاهی
با نفس‌های نگاهی
 می‌شود سرشار
از راز بهاری شد
دست‌های خسته‌ای پیچیده با حسرت
چشم‌هایی مانده با دیوار رویاروی
چشم‌ها را می‌شود پرسید
 
 
یک نفر تنهاست
یک نفر با آفتاب و آسمان تنهاست
در زمین زندگانی
آسمان را می‌شود پاشید
می‌شود از چشم‌هایش ...
چشم‌ها را می‌شود آموخت
می‌شود برخاست
می‌شود از چارچوب کوچک یک میز بیرون رفت
می‌شود دل را فراهم کرد
می‌شود روشن‌تر از اینجا و اکنون شد
 
 
جای من خالی‌ست
جای من در عشق
جای من در لحظه‌های بی‌دریغ اولین دیدار
جای من در شوق تابستانی آن چشم
جای من در طعم لبخندی که از دریا سخن می‌گفت
جای من در گرمی دستی که با خورشید نسبت داشت
جای من خالی‌ست
من کجا گم کرده‌ام آهنگ باران را؟!
من کجا از مهربانی چشم پوشیدم؟!
 
 

می‌شود برگشت
می‌شود برگشت و در خود جستجویی کرد
در کجا یک کودک ده‌ساله
در دلواپسی گم شد؟
        در کجا دست من و سیمان گره خوردند؟
می‌شود برگشت
تا دبستان راه کوتاهی‌ست
می‌شود از رد باران رفت
می‌شود با سادگی آمیخت
می‌شود کوچک‌تر از اینجا و اکنون شد
می‌شود کیفی فراهم کرد
دفتری را  می‌شود پر کرد از آیینه و خورشید
در کتابی می‌شود روییدن خود را تماشا کرد
 
 

 
 من بهار دیگری را دوست می‌دارم
جای من خالی‌ست
جای من در میز ِ سوم، در کنار پنجره خالی‌ست
جای من در درس نقاشی
جای من در جمع کوکب‌ها
جای من در چشم‌های دختر خورشید
جای من در لحظه‌های ناب
جای من در نمره‌های بیست
جای من در زندگی خالی‌ست

می‌شود برگشت
اشتیاق چشم‌هایم را تماشا کن
می‌شود در سردی ِ سرشاخه‌های باغ
جشن رویش را بیفروزیم
دوستی را می‌شود پرسید
چشم‌ها را می‌شود آموخت
مهربانی کودکی تنهاست.

بهاریه یا بهارانه آن دسته از اشعار هستند که سرایندگان ایرانی در وصف نوروز و بهار سروده‌اند. بهاریه زیر سروده سهراب سپهری است.

مانده تا برف زمین آب شود.
مانده تا بسته شود این همه نیلوفر وارونه چتر.
ناتمام است درخت.
زیر برف است تمنای شنا کردن کاغذ در باد
و فروغ تر چشم حشرات
و طلوع سر غوک از افق درک حیات.

مانده تا سینی ما پر شود از صحبت سمبوسه و عید.
در هوایی که نه افزایش یک ساقه طنینی دارد
و نه آواز پری می‌رسد از روزن منظومه برف
تشنه زمزمه‌ام.
مانده تا مرغ سرچینه هذیانی اسفند صدا بردارد.
پس چه باید بکنم
من که در لخت‌ترین موسم بی‌چهچه سال
تشنه زمزمه‌ام؟

بهتر آن است که برخیزیم
رنگ را بردارم
روی تنهایی خود نقشه مرغی بکشم

قلب من نامه ي آسمان هاست
 مدفن آرزوها و جان هاست
 ظاهرش خنده هاي زمانه
 باطن آن سرشك نهان هاست
 چون رها دارمش؟ چون گريزم ؟
 همرها ! باز آمد سياهي
 مي برندم به خواهي نخواهي
مي درخشد ستاره بدانسان
 كه يكي شعله رو در تباهي
 مي كشد باد ، محكم غريوي
 زير آن تپه ها كه نهان است
 حاليا روبه آوازه خوان است
 كوه و جنگل بدان ماند اينجا
 كه نمايشگه روبهان است
 هر پرنده به يك شاخه در خواب
 افسانه : هر پرنده به كنجي فسرده
 شب دل عاشقي مست خورده
عاشق : خسته اين خاكدان ، اي فسانه
 چشم ها بسته ، خوابش ببرده
 با خيال دگر رفته از خوش
 بگذر از من ، رها كن دلم را
 كه بسي خواب آشفته ديده است
 عاشق و عشق و معشوق و عالم
 آنچه ديده ، همه خفته ديده است
 عاشقم ، خفته ام ، غافلم من
 گل ، به جامه درون پر ز ناز است
 بلبل شيفته چاره ساز است
 رخ نتابيده ، ناكام پژمرد
بازگو ! اين چه غوغا ، چه راز است ؟
 يك دم و اين همه كشمكش ها
 واگذار اي فسانه ! كه پرسم
 زين ستاره هزاران حكايت
 كه : چگونه شكفت آن گل سرخ ؟
چه شد ؟ اكنون چه دارد شكايت ؟
 وز دم بادها ، چون بپژمرد ؟
 آنچه من ديده ام خواب بوده
 نقش يا بر رخ آب بوده
عشق ، هذيان بيماري اي بود
 يا خمار ميي ناب بود
 همرها ! اين چه هنگامه اي بود ؟
 بر سر ساحل خلوتي ، ما
 مي دويديم و خوشحال بوديم
 با نفس هاي صبحي طربناك
 نغمه هاي طرب مي سروديم
 نه غم روزگار جدايي
 كوچ مي كرد با ما قبيله
ما ، شماله به كف ، در بر هم
 كوه ها ، پهلوانان خودسر
 سر برافراشته روي در هم
 گله ي ما ، همه رفته از پيش
 تا دم صبح مي سوخت آتش
 باد ، فرسوده ، مي رفت و مي خواند
 مثل اينكه ، در آن دره ي تنگ
 عده اي رفته ، يك عده مي ماند
 زير ديوار از سرو و شمشاد
 آه ، افسانه ! در من بهشتي است
 همچو ويرانه اي در بر من
 آبش از چشمه ي چشم غمناك
 خاكش ، از مشت خاكستر من
 تا نبيني به صورت خموشم
 من بسي ديده ام صبح روشن
 گل به لبخند و جنگل سترده
 بس شبان اندر او ماه غمگين
 كاروان را جرس ها فسرده
 پاي من خسته ، اندر بيابان
 ديده ام روي بيمار ناكان
 با چراغي كه خاموش مي شد
 چون يكي داغ دل ديده محراب
 ناله اي را نهان گوش مي شد
 شكل ديوار ، سنگين و خاموش
 درههم فتاد دندانه ي كوه
 سيل برداشت ناگاه فرياد
 فاخته كرد گم آشيانه
 ماند توكا به ويرانه آباد
 رفت از يادش انديشه ي جفت
 كه تواند مرا دوست دارد
 وندر آن بهره ي خود نجويد ؟
 هركس از بهر خود در تكاپوست
 كس نچيند گلي كه نبويد
 عشق بي حظ و حاصل خيالي ست
 آنكه پشمينه پوشيد ديري
 نغمه ها زد همه جاودانه
 عاشق زندگاني خود بود
بي خبر ، در لباس فسانه
خويشتن را فريبي همي داد
 خنده زد عقل زيرك بر اين حرف
 كز پي اين جهان هم جهاني ست
 آدمي ، زاده ي خاك ناچيز
 بسته ي عشق هاي نهاني ست
 عشوه ي زندگاني است اين حرف
 بار رنجي به سربار صد رنج
 خواهي ار نكته اي بشنوي راست
 محو شد جسم رنجور زاري
 ماند از او زباني كه گوياست
 تا دهد شرح عشق دگرسان
 حافظا ! اين چهكيد و دروغيست
 كز زبان مي و جام و ساقي ست ؟
 نالي ار تا ابد ، باورم نيست
 كه بر آن عشق بازي كه باقي ست
 من بر آن عاشقم كه رونده است
 در شگفتم ! من و تو كه هستيم ؟
 وز كدامين خم كهنه مستيم ؟
اي بسا قيد ها كه شكستيم
 باز از قيد وهمي نرستيم
 بي خبر خنده زن ، بيهده نال
 اي فسانه ! رها كن در اشكم
 كاتشي شعله زد جان من سوخت
 گريه را اختياري نمانده ست
 من چه سازم ؟ جز اينم نيامخوت
 هرزه گردي دل ، نغمه ي روح
 افسانه : عاشق ! اينها سخن هاي تو بود ؟
حرف بسيارها مي توان زد
مي توان چون يكي تكه ي دود
 نقش ترديد در آسمان زد
 مي توان چون شبي ماند خاموش
 مي توان چون غلامان ، به طاعت
 شنوا بود و فرمانبر ، اما
 عشق هر لحظه پرواز جويد
 عقل هر روز بيند معما
 و آدميزاده در اين كشاكش
 ليك يك نكته هست و نه جز اين
 ما شريك هميم اندر اين كار
 صد اگر نقش از دل برآيد
 سايه آنگونه افتد به ديوار
كه ببينند و جويند مردم
 خيزد اينك در اين ره ، كه ما را
 خبر از رفتگان نيست در دست
شادي آورده ، با هم توانيم
 نقش ديگر براين داستان بست
زشت و زيبا ، نشاني كه از ماست
 تو مرا خواهي و من تو را نيز
 اين چه كبر و چه شوخي و نازي ست ؟
 به دوپا راني ، از دست خواني
 با من آيا تو را قصد بازي است ؟
 تو مرا سر به سر مي گذاري ؟
 اي گل نوشكفته ! اگر چند
 زود گشتي زبون و فسرده
 از وفور جواني چنيني
هر چه كان زنده تر ، زود مرده
 با چنين زنده من كار دارم
 مي زدم من در اين كهنه گيتي
 بر دل زندگان دائما دست
در از اين باغ اكنون گشادند
 كه در از خارزاران بسي بست
 شد بهار تو با تو پديدار
نوگل من ! گلي ، گرچه پنهان
 در بن شاخه ي خارزاري
 عاشق تو ، تو را بازيابد
 سازد از عشق تو بي قراري
هر پرنده ، تو را آشنا نيست
 بلبل بينوا زي تو آيد
 عاشق مبتلا زي تو آيد
 طينت تو همه ماجرايي ست
 طالب ماجرا زي تو آيد
 تو ، تسليده ، عاشقاني
 عاشق : اي فسانه ! مرا آرزو نيست
 كه بچينندم و دوست دارند
 زاده ي كوهم ، آورده ي ابر
 به كه بر سبزه ام واگذارند
 با بهاري كه هستم در آغوش
كس نخواهم زند بر دلم دست
 كه دلم آشيان دلي هست
 زاشيانم اگر حاصلي نيست
 من بر آنم كز آن حاصلي هست
 به فريب و خيالي منم خوش
 افسانه : عاشق ! از هر فريبنده كان هست
 يك فريب دلاويزتر ، من
 كهنه خواهد شدن آن چه خيزد
 يك دروغ كهن خيزتر ، من
رانده ي عاقلان ، خوانده ي تو
كرده در خلوت كوه منزل
 عاشق : همچو من
افسانه : چون تو از درد خاموش
بگذرانم ز چشم آنچه بينم
 عاشق : تا بيابي دلي را همه جوش
افسانه : دردش افتاده اندر رگ و پوست
 عاشقا ! با همه اين سخن ها
 به محك آمدت تكه ي زر
 چه خوشي ؟ چه زياني ، چه مقصود ؟
گردد اين شاخه يك روز بي بر
 ليك سيراب از اين چوي اكنون
 يك حقيقت فقط هست بر جا
 آنچناني كه بايست ، بودن
 يك فريب است ره جسته هر جا
چشم ها بسته ، پابست بودن
 ماچنانيم ليكن ، كه هستيم
 عاشق : آه افسانه ! حرفي است اين راست
 گر فريبي ز ما خاست ، ماييم
 روزگاري اگر فرصتي ماند
بيش از اين با هم اندر صفاييم
 همدل و همزبان و همآهنگ
 تو دروغي ، دروغي دلاويز
 تو غمي ، يك غم سخت زيبا
 بي بها مانده عشق و دل من
مي سپارم به تو ، عشق و دل را
 كه تو خود را به من واگذاري
 اي دروغ ! اي غم ! اي نيك و بد ، تو
 چه كست گفت از اين جاي برخيز ؟
 چه كست گفت زين ره به يكسو
 همچو گل بر سر شاخه آويز
همچو مهتاب در صحنه ي باغ
 اي دل عاشقان ! اي فسانه
 اي زده نقش ها بر زمانه
 اي كه از چنگ خود باز كردي
نغمه هيا همه جاودانه
 بوسه ، بوسه ، لب عاشقان را
در پس ابرهايم نهان دار
 تا صداي مرا جز فرشته
 نشنوند ايچ در آسمان ها
 كس نخواند ز من اين نوشته
 جز به دل عاشق بي قراري
اشك من ريز بر گونه ي او
ناله ام در دل وي بياكن
 روح گمنامم آنجا فرود آر
 كه بر آيد از آنجاي شيون
آتش آشفته خيزد ز دل ها
هان ! به پيش آي از اين دره ي تنگ
 كه بهين خوابگاه شبان هاست
 كه كسي را نه راهي بر آن است
 تا در اينجا كه هر چيز تنهاست
 بسراييم دلتنگ با هم

با سلام - این روزها بیشتر می خوانم  و باز هم به شعر پناه می برم- منظومه افسانه نیما را بسیار دوست می دارم - با آن خوب ارتباط برقرار می کنم و احساس می کنم شاعر در این منظومه خود را سروده است.  این شعر زیبا را در چند بخش در وبلاگ
می آورم باشد که دوستان اندکی که همیشه به من لطف دارند و سر می زنند از خواندن آن لذت ببرند.

افسانه

در شب تيره ، ديوانه اي كاو
دل به رنگي گريزان سپرده
در دره ي سرد و خلوت نشسته
همچو ساقه ي گياهي فسرده
مي كند داستاني غم آور
در ميان بس آشفته مانده
قصه ي دانه اش هست و دامي
وز همه گفته ناگفته مانده
از دلي رفته دارد پيامي
داستان از خيالي پريشان
اي دل من ، دل من ، دل من
بينوا ، مضطرا ، قابل من
با همه خوبي و قدر و دعوي
از تو آخر چه شد حاصل من
جز سر شكي به رخساره ي غم ؟
آخر اي بينوا دل ! چه ديدي
كه ره رستگاري بريدي ؟
مرغ هرزه درايي ، كه بر هر
شاخي و شاخساري پريدي
تا بماندي زبون و فتاده ؟
مي توانستي اي دل ، رهيدن
گر نخوردي فريب زمانه
آنچه ديدي ، ز خود ديدي و بس
هر دمي يك ره و يك بهانه
تا تو اي مست ! با من ستيزي
تا به سرمستي و غمگساري
با فسانه كني دوستاري
عالمي دايم از وي گريزد
با تو او را بود سازگاري
مبتلايي نيابد به از تو
افسانه : مبتلايي كه ماننده ي او
كس در اين راه لغزان نديده
آه! ديري است كاين قصه گويند
از بر شاخه مرغي پريده
مانده بر جاي از او آشيانه
ليك اين آشيان ها سراسر
بر كف بادها اندر آيند
رهروان اندر اين راه هستند
كاندر اين غم ، به غم مي سرايند
او يكي نيز از رهروان بود